Ucho Igielne - Furta Dominikańska

Magiczny fragment średniowiecznego Sandomierza. Przejście przez „Ucho Igielne” pozwala poczuć klimat dawnych murów miejskich. Niewielka atrakcja, ale bardzo klimatyczna i obowiązkowa na trasie zwiedzania.
Najczęściej opowiada się półlegendarną historię, że nazwa „Ucho Igielne” wzięła się od bardzo wąskiego przejścia. Według lokalnych opowieści przez furtę mogli przejść tylko ludzie pieszo, a kupcy czy rycerze na koniach musieli korzystać z głównych bram miejskich. Mówiono też żartobliwie, że człowiek obładowany pychą, bogactwem lub grzechami nie przecisnąłby się przez takie „ucho igielne”, to nawiązanie do biblijnych słów o wielbłądzie przechodzącym przez ucho igielne.

To unikalny element dawnych murów obronnych, który swoim wąskim przejściem i ceglaną formą natychmiast przyciąga uwagę. Jako jedyna zachowana furta miejska stanowi cenny zabytek i świetny punkt orientacyjny na mapie sandomierskiej starówki. Krótki spacer pod zabytkowym łukiem pozwala dotknąć autentycznej historii miasta.

Ta wąska brama w jakiś sposób porusza. Może przez skojarzenie z przypowieścią biblijną? Malowniczo wygląda. Parę metrów od rynku.

Wyjątkowo urocze miejsce dodatkowo niezwykłe historyczne z XIV w cudem ocalałe.
Łączy ulicę zamkową z Podwalem.

- Ucho Igielne - Furta Dominikańska
Dawniej do Sandomierza prowadziły cztery bramy i dwie furty Zachowała się jedna z nich. Kiedy na noc bramy były zamykane można było dostać się do miasta przez furtę. Nazwa Dominikańska pochodzi stąd że klucze do niej posiadali zakonnicy. To było przejście dla zakonników pomiędzy ich klasztorem na wzgórzu świętego Jakuba ii kolejną siedzibą już za murami miasta. Kościół Marii Magdaleny.

Magiczny fragment średniowiecznego Sandomierza. Przejście przez „Ucho Igielne” pozwala poczuć klimat dawnych murów miejskich. Niewielka atrakcja, ale bardzo klimatyczna i obowiązkowa na trasie zwiedzania.
Najczęściej opowiada się półlegendarną historię, że nazwa „Ucho Igielne” wzięła się od bardzo wąskiego przejścia. Według lokalnych opowieści przez furtę mogli przejść tylko ludzie pieszo, a kupcy czy rycerze na koniach musieli korzystać z głównych bram miejskich. Mówiono też żartobliwie, że człowiek obładowany pychą, bogactwem lub grzechami nie przecisnąłby się przez takie „ucho igielne”, to nawiązanie do biblijnych słów o wielbłądzie przechodzącym przez ucho igielne.